ChatGPT zacznie znakować tekst w UE. Niewidzialny znak wodny znika po edycji co czwartego słowa

5 października 2026 roku OpenAI ogłosiło, że w ciągu najbliższych tygodni doda niewidzialny znak wodny do kwalifikujących się tekstów generowanych przez ChatGPT i Codex dla użytkowników w Unii Europejskiej — odpowiedź na wymogi przejrzystości AI Act. Mechanizm, nazwany textGrain, nie wstawia ukrytych znaków Unicode, niestandardowej interpunkcji ani dodatkowych tokenów. Subtelnie zmienia to, jak model wybiera między możliwymi słowami i fragmentami słów. W API znakowanie pozostaje opcjonalne dla wybranych modeli i domyślnie wyłączone — to nie jest mechanizm globalny ani domyślny.

OpenAI deklaruje brak istotnej utraty jakości tekstu i zaniedbywalny wpływ na szybkość generowania. Twierdzi też, że textGrain dorównuje lub przewyższa skuteczność wykrywania SynthID Google w jego własnych testach, i zapowiada udostępnienie technologii jako open source.

92% spada do 17% po edycji co czwartego słowa

Według własnego raportu technicznego OpenAI, na próbkach liczących 400 tokenów zamiana 10% słów na synonimy obniżyła wykrywalność znaku z ok. 92% do ok. 66%. Zamiana 25% słów obniżyła ją do 17%. Dla krótszych fragmentów i tekstów o mniejszej swobodzie doboru słów — na przykład zapisu matematycznego — skuteczność wykrywania jest jeszcze niższa. Część relacji wtórnych podaje nieco inny punkt wyjściowy (ok. 95% zamiast 92% dla analogicznych próbek) — rozbieżność, której żadne z przejrzanych źródeł nie wyjaśnia, prawdopodobnie wynikająca z różnych warunków testowych w samym raporcie.

To są wyłącznie liczby OpenAI. Dostęp do detektora na starcie jest ograniczony do zatwierdzonych badaczy i organizacji eksperckich — nie jest publicznie dostępny. Oznacza to, że dwa tygodnie po ogłoszeniu żadne z przejrzanych źródeł nie opisuje niezależnej oceny skuteczności textGrain: nikt spoza OpenAI nie może dziś zmierzyć wyniku „przed i po” edycji tekstu, bo nie ma dostępu do narzędzia, które by to zmierzyło.

Oznaczone, ale czy to coś znaczy?

OpenAI wprost zastrzega: wykryty znak wodny nie identyfikuje użytkownika i nie ustala prawdziwości, własności ani ludzkiego wkładu w tekst. Brak wykrytego znaku również niczego nie dowodzi — w szczególności nie dowodzi ludzkiego autorstwa. Law/Regulation/Governance w naszym laboratorium zwraca uwagę na kluczowe rozróżnienie: AI Act wymaga oznaczania treści, nie wymaga, by oznaczenie było niemożliwe do usunięcia. Formalnie OpenAI może spełnić literę przepisu mechanizmem, który w praktyce nie działa już na tekstach poddanych nawet lekkiej edycji.

Usuwanie znaku przez „czyszczenie” niewidzialnych znaków Unicode nie działa, bo textGrain na nich nie polega — OpenAI twierdzi, że typowe narzędzia do usuwania znaków wodnych go nie naruszają. Skuteczność usunięcia znaku przez przepisanie lub parafrazę tekstu nie została jednak niezależnie zmierzona z tego samego powodu: detektor nie jest publicznie dostępny.

W Polsce obowiązek ujawniania treści AI (art. 50 ust. 4 AI Act, dotyczący m.in. deepfake'ów i tekstów publikowanych w interesie publicznym) obowiązuje bezpośrednio od 2 sierpnia 2026 roku. Wymóg technicznego znakowania maszynowego przez dostawców (art. 50 ust. 2) został przesunięty pakietem Digital Omnibus na 2 grudnia 2026 roku. Krajowy organ nadzoru — Komisja Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji (KRiBSI) — ma zacząć działać dopiero pod koniec października lub w listopadzie 2026 roku. Obowiązek prawny już istnieje; organ zdolny go egzekwować — jeszcze nie.

Predykcje, które będziemy sprawdzać

Pełny rejestr predykcji znajduje się w Forecast Ledger. Nic z niego nie usuwamy — nawet jeśli prognoza się nie sprawdzi.